Po shfaqen postimet me emërtimin "filozofi". Shfaq të gjitha postimet
Po shfaqen postimet me emërtimin "filozofi". Shfaq të gjitha postimet

01 maj 2008

La Genesi (secondo me).

Non ho intenzione di raccontarvi o analizzare chissà che cosa, scrivo questa storia per come la vedo io e lascio voi giudicare.
La mia storia forse non vi suonerà nuova, e potrà ricordare tante altre narrazioni scritte e trasmesse dall'antichità, è la storia dell’errante estremo e il lavoratore, è la storia dei fratelli Carino, Arbele, Arbese e Albanese raccontata nuovamente.
Imitando tanti altri narratori, anch'io devo ambientare la mia storia e per non farla troppo complicata, vi dico subito che questa storia si svolge all'interno di uno stadio.
All'inizio, quando la tribù di questi fratelli entrò allo stadio, tra gli spalti gli spettatori cominciarono i soliti discorsi da stadio, dove le poche certezze che venivano fuori erano: "Non sono figli della lupa", "Sono poveri e disgraziati", "Sono figli del peccato originario"* e nessuno era in grado di dire se erano venuti attirati dalla tentazione o dalla speranza, e l'unica certezza era che erano venuti dalle acque.
Non mi fermo a discutere sulla tentazione e la speranza, semplicemente volevo ricordarvi le definizioni di come venivano percepite all'epoca queste due nozioni: Tentazione di poter fare una vita come i modelli della pubblicità e Speranza di trovare le possibilità di poter lavorare e aggregarsi con gli stessi spettatori.
Tuttavia, inizialmente, tra il timore e curiosità, tra gli spettatori prese sopravvento la bontà.
E come in un "Grande Fratello", la perversione degli spettatori accendeva la loro presunta "indifferenza" quando in campo succedono fati degni di poter alimentare i loro discorsi tra una brioche e un cappuccino.
Successe che Carino, attirato dalla tentazione di entrare in quello stadio, sedentario e "furbo", cerca tutt'altro che al lavoro il modo di trovare e creare il suo benessere tanto sognato e descritto dal tentatore (che sia stato un serpente o no, a voi la decisione) e per questo non esita di esercitare tutti gli espedienti (che in questo caso veramente si sono esercitati dall'antichità) per potersi assicurare tutto e subito.
Lui non esitò e non fece distinzione se i fregati erano spettatori o i suoi fratelli... lui pur di non affaticarsi, non esitò a far vedere la sua ferocia per realizzare "Il sogno".

No, non è un assurdo e per lo più un plagio dalle altre narrazioni, nella mia storia Carino nel proseguire il suo progetto per la realizzazione del GRANDE SOGNO non esita di pugnalare il proprio fratello Arbele ( o Arbese, Albese, Albanese...)
La voce della tribù dei fratelli che chiedeva giustizia veniva soffocata e (forse volutamente) non sentita dal coro che veniva dagli spalti: "Nessuno tocchi Carino" e tutti a difendere "il pentimento" e la compassione per Carino, ma nessuno che guardava Arbele...

Come avevo preannunciato, sapevo che questa storia non sarebbe suonata nuova, se non per il proseguimento della storia, ma non tanto quel che riguarda la storia tra Carino e Arbele ma l'opinione degli spettatori verso i loro fratelli, dove in ogni caso (gli spettatori) non esitarono più nell'additarli come criminali (perché fratelli di Carino).

No, non scrivo per risvegliare compassione, perché so che ormai la stragrande maggioranza della nostra "tribù dei pastori erranti" cercando di guadagnare con il lavoro onesto la possibilità di vivere e educare i propri figli, non bada più alle chiacchiere e gli scoop... anche quando quelle vengono offerte con la solita enfasi giornalistica paragonabile con "l'arresto del braccio destro (di turno) di Riina o di Provenzano". Per questo, basta ricordare "la presunta banda di albanesi coinvolta" puntualmente negli fati di cronaca (Novi Ligure e Cogne su tutti) oppure nel sentire i vari Tg dove gli stranieri nei fatti di cronaca vengono suddivisi (casualmente?!) in albanesi e extracomunitari (cioè tutti gli altri).

Coinvolto malgrado la mia volontà, nel sentire i cori di quelli che urlano "Nessuno tocchi Carino" e quelli che hanno preso la consuetudine di etichettarci come "Criminali", in quanto sono ateo, non posso discutere per le ragioni che spingono in tanti a manifestare e gridare "Nessun tocchi Carino", ma lo Stadio deve saper prendere le distanze quando è STATO e quando è DIO (adesso sapete il perché della mia scelta di ambientare la mia storia nello sta(to)dio).

Non voglio soltanto unire la mia voce con il coro di quelli che chiedono la certezza della pena (finché non ho il diritto di voto, sono parole che poi si perdono al vento) ... però, per certi versi (e senza nessun pregiudizio religioso e senza voler offendere i veri credenti)... ma quanto vorrei chiudere la bocca a quelli che urlano "Nessuno tocchi Carino" in quanto quest'ultimo, oltre ad essersi sporcato le mani, infanga anche tutta la tribù.

Tutto questo nella speranza che quando sarà giustamente punito Carino, nessuno continuerà di etichettare come criminali gli altri fratelli di Arbele.
Grazie!

21 tetor 2007

Miqësia dhe reagimet virtuale.

Ç'është miqësia?
Një pyetje që në pamje të parë duket si retorike, por që shpeshherë, njerëz që kanë harruar se ç'është miqësia, mund ta 'përkufizojnë' sipas dëshirës së tyre, dhe aq më keq të abuzojnë në të.

Miqësia është një tërësi ndjenjash të lindura e zhvilluara në raportin reciprok ndërmjet dy ose më shumë personash dhe është një nga pjesët më të rëndësishme në të cilët bazohet jeta shoqërore.
Miqësia, që të jetë vërtet e tillë, duhet të nënkuptojë dhe të bazohet në një raport reciprok barazie, e mbështetur tek respekti dhe përkushtimi reciprok dhe nuk vë kushte për lirinë e mendimit ose veprimit në aktivitetet personale të çdonjërit.

Por nëse në jetën reale është më e lehtë që të provohen kushtet e egzistencës së një miqësie të vërtet, në kushtet e njohjes virtuale është pak më e vështirë, dhe, më shumë se miqësi, mund të flasim për simpati.

Edhe për këtë, me gjithë interpretimet e mundëshme që mund të bëjmë, mund ti drejtohemi etimologjisë së fjalës simpati, vetë fjala vjen nga greqishtja συμπάθεια (sympatheia), që është e formuar nga συν + πάσχω = συμπάσχω, që fjalë për fjalë do të thotë: bashkëvuajtje. Dhe esenca e sipatisë është të provuarit të emocioneve si gëzimi, vuajtja ose kënaqësia, po ashtu si dhe tjetri/tjetra.
Por dhe vetë simpatia mund të ngatërrohet shpesh me empatinë, ku :

- Empatia është aftësia e të ndjerit në të njëjtën mënyrë të emocioneve të tjetrit ashtu siç ai i ndjen, pamvarsisht se nuk të pëlqen se si tjetri i shikon gjërat dhe vepron për të ndryshuar ato.
-Simpatia, në këtë rast, perceptimi i situatës është komplet i njëjtë me personin tjetër, dhe kjo na shtyn që të shqetësohemi ose të marrim pjesë me dëshirën për ti lehtësuar dhimbjet që tjetri provon.

Pra , mund të gjëndemi në situata si:

1- Empati, por jo simpati (kur ndjejmë që tjetri vuan, por nuk kemi ndërmënd që ta ngushëllojmë)

2- simpati por jo empati (ku megjithëse ndjejmë nevojën për ta ngushëlluar, nuk provojmë të njëjtën dhimbje )

3- Empati dhe simpati (ku ndjehen ndjenjat e tjetrit dhe ke dhe vullnetin për t'ju ndjerë pranë)

Këto arsyetimet e mësipërme, më shumë vlejnë si material teorik për të studiuar fenomenin, sepse në realitetin virtual, pothuajse të tërë kthehemi në fëmijë dhe na pëlqen që të luajmë...
Në fillim na pëlqen të luajmë me ata pjestarë të komunitetit që ju pëlqejnë të njëjtet lojëra (hoby, humori,muzika etj), për të bërë avash avash dhe seleksionimin ndër ata që 'simpatizojmë' dhe të ndjejmë një simpati akoma më të fortë dhe për ata që më shumë i përshtaten dhe mënyrës tonë të të komunikuarit (pamvarsisht se e mendojnë njëlloj me ne apo jo), deri për të arritur që të përzgjedhim ndër ta, ata që sipas nesh kanë të njëjtin vlerësim ndaj disa vlerash rreth të cilave ndihemi që nuk mund ti ndryshojmë në vetvehte (e kam fjalën për vlera si familja, respekti, edukata), dhe ndaj këtyre të fundit, krijohet një respekt i veçantë, që në sytë e të tjerëve, mardhënia juaj, lë shijen e një grupi simpatizantësh...

Me pak fjalë që të mos ta bëj shumë të gjatë: Këto ditë, disa raste diskutimesh dhe komentesh pa shumë rëndësi në vetvehte, por që gjithsesi tregojnë që egziston një mentalitet foshnjor dhe vetdijshëm keqadashës që shikon mardhëniet virtuale ndërmjet nesh, si diçka që mund ta përdorë sipas dëshirës.
Unë mund as të mos flas fare me Blendin, eT ose DX, por kjo s'më ndryshon aspak simpatinë dhe , e them pa turp, adhurimin që ndjej ndaj tyre për ato që thonë e bëjnë, ashtu siç mund të adhuroj Emigrantin, Selfmaderadio, TeaTime dhe Akullnajën, dhe pamvarsisht dashurisë dhe respektit reciprok, të mos bëjmë debate 'të përgjakshme' me ta.
Ndoshta s'do të ishte nevoja për një shkrim të tillë, por do të ishte mirë që ata që shikojnë "gjëra të çuditëshme" në miqësitë dhe simpatitë.... ti mbajnë për vehte, dhe të mos bëhen qesharakë që të degjenerojnë ato miqësi/simpati të këtij komuniteti virtual, në kërkesa dhe sharje foshnjore.

30 shtator 2007

Qeveria ... sipas të gjithëve!


Nuk e di se sa e arrirë është, por gjithsesi mund të përdoret prej të gjithëve, simpatizantëve dhe atyre që qeveritarët nuk i honepsin.
Si ju duket??
A ja vlen që të "lodhem" herë tjetër për "perla" të tilla??

P.s: Për ata që nuk arritën ta lexojnë/kuptojnë sipas qejfit... mund edhe të kërkojnë spiegime.

23 shtator 2007

Papa dhe kapitalizmi i pamëshirshëm

Shkurt muhabeti, ky Papë filozof më pëlqen.
Po lexoja lajmet e fundit tek yahoo dhe mu duk shumë interesant ky fjalim i Papës

"Paraja nuk është e pandershme në vetvehte, por më tepër se çdo gjë mund ta mbyllë njeriun në një egoizëm të verbër.Pra bëhet fjalë për një farë lloji 'shndërrimi' të të mirave ekonomike: në vënd që të përdoren vetëm për interes personal, duhet menduar edhe për nevojat e të varfërve, duke imituar kështu dhe Jezu Krishtin vetë", janë këto fjalë të papës, të thëna në një fjalim të tij në rezidencën verore papale në rrethinat e Romës, që e gjeni dhe tek www.vatican.va.

"Doktrina shoqërore katolike ka mbështetur gjithmonë që shpërndarja e barabartë e të mirave materiale është prioritare. Përfitimi është natyrisht i ligjshëm dhe, në masën e duhur, është i nevojshëm për zhvillimin ekonomik ... Emergjenca e urisë dhe ajo ekologjike, po dëshmojnë , gjithnjë dhe më qartë se llogjika e përfitimit, nëse mbivendoset mbi gjithçka rrit dallimet ndërmjet të pasurve dhe të varfërve dhe një shfrytëzim shkatërrues të planetit" ka shtuar më tej Papa.

"Ndërsa, kur mbizotëron llogjika e shpërndarjes dhe e solidaritetit, është e mundur që të korigjohet itenerari dhe të drejtohet drejt një zhvillimi eku-osolidal " ka theksuar gjithashtu Papa Benedetto XVI.


Sipas Tij: Kapitalizmi dhe një shpërndarje më e drejtë e të mirave materiale, nuk janë në kundërshtim me njëritjetrin, por nuk duhet që të lejojë një kërkim të pakontrolluar të përfitimit.

07 shtator 2007

Ç'duhet të kemi parasysh kur punojmë në një grup.


Tre histori që ja vlejnë me moralin e tyre, që të marrim shembull se si duhet punuar në grup.

Rasti i parë:
Gruaja del nga dushi dhe menjëherë pas saj hyn i shoqi për të bërë banjë.
Ndërkohë bije zilja e derës dhe gruaja u mbështoll me një peshqir të madh dhe vajti të shikonte se kush ishte: Ishte Nini, komshija që banonte përballë.
Më parë se ajo ta pyeste se përse kishte ardhur ai i thotë:
-Bije, të jap 500 euro tani po ta lëshosh peshqirin që të bjerë për tokë!
Rabija reflekton një çikë... dhe peshqiri i bije tek këmbët.
Nini pasi e shikon një çikë, i jep paret që i premtoi dhe ikën i kënaqur.
Ajo, akoma pa e marrë vehten nga kjo dorë paresh si të rëna nga qielli u drejtua drejt banjës.
I shoqi , akoma nën dush e pyeti: "Kush ishte?"
- ishte Nino- ju përgjigj Rabija
- Aha, i solli ato 500 eurot që ja dhashë sot në mëngjes??

Morali: Nëse jeni një grup, duhet që të mos i konsideroni informacionet si të parëndësishme, por duhet që t'ja tregoni të tjerëve!
-------------------------------------
Rasti i Dytë:

Prifti po shoqëronte me makinën e tij një nga suorat/motrat për në konvent.
Sapo u nisën, s'mund që të ishte indiferent ndaj këmbëve të saja dhe si me 'frikë', zgjati dorën mbi kofshën e suorës.
Ajo duke kthyer kokën nga dritarja i thotë:
- Atë... kujtohu për psallmin 129
Prifti menjëherë e hoqi dorën dhe filloi të lutej për mëkatin.
Pak më vonë, duke përfituar nga një ndërrim marshesh, i 'shkau' si padashje dora tek kofsha e saj... dhe ajo përsëri:"Ore! Po ti s'e ditke fare psallmin e 129???"
Përsëri prifti i penduar për këtë dobësi të mishit të tij, filloi që të lutej më me zjarr.
Kur arritën tek dera e konventit, ajo zbriti dhe iku pa thënë asnjë fjalë, ndërsa prifti, i penduar për ç'kishte bërë, hapi Biblën dhe vajti tek psallmi 129 që thoshte:"vazhdo përpara, ngjitu më lart, do të gjesh lavdinë..."

Morali: Kur punoni në grup, duhet të jeni gjithmonë të përgatitur!
----------------------------------
Rasti i Tretë
Punëtori, brigadieri dhe drejtori dolën nga ndërmarrja dhe po drejtoheshin drejt klubit për të pirë nga një kafe.
Mbi një stol, në lulishte gjetën një llampë nga ato të vjetrat (jo ato me bateri :P që njihni ju), e fërkojnë dhe shikojnë që prej saj del gjeniu i llampës:
- Zakonisht plotësoj tre dëshira, por meqë jeni tre... do t'ju plotësoj nga një dëshirë të treve.
Punëtori i shtyn të tjerët dhe duke ulërirë thotë:" më takon mua të parit... Dua që të jem në një plazh me palma në Bahamas... gjithmonë me pushime dhe pa patur njeri që çajë kokën".
Pa e mbaruar akoma fjalën... u zhduk... dëshira e tij qe realizuar.
Brigadieri pak më i përmbajtur: "Dua një vilë në breg të detit dhe një femër të bukur që të kaloj gjithë jetën..."
Dhe ai menjëherë 'fluturoi' në 'parajsën' e tij.
E ke rradhën ti, ju drejtua gjeniu drejtorit.
"jepu nga një kafe, dhe sapo të mbarojnë kafenë... i dua menjëherë në punë!"

Morali: Mos e 'kruani' që të flisni më parë se më të 'mëdhenjtë'

03 shtator 2007

Evolucioni apo kreacionizmi?

Tani, ky nuk është një justifikim për mosbesimin tim në Zot, por gjithsesi më bën të kem më besim tek materializmi për të gjetur përse-të që ndesh në jetë.
Sepse Zoti, nëse është ai që ka bërë gjithçka ... ndoshta dhe mund të jetë, por... e ka bërë së prapthi.
Përse e them këtë:
Jetën duhet ta kishte bërë që të jetohej së prapthi. Sa për të filluar, fillohej me vdekjen dhe fill pas saj... ringjallja, pra trauma më e madhe që mund ti ndodhte njeriut, sapo e kalonte në fillim të jetës.
Kështu zgjohesh në shtratin e një spitali, duke shijuar përmirësimin nga dita në ditë.
Del nga spitali dhe gjëja e parë që bën... shkon merr pensionin dhe fillon e harxhon paret ashtu si ta dojë qejfi, dhe me kalimin e kohës, kur forcat e tua ripërtërihen gjithnjë e më tepër, kujtohesh që të fillosh dhe të punosh.... dhe që ditën e parë, kolektivi të bën një festë për mirëseardhjen.
Kështu punon për 30-40 vjet deri sa të jesh aq i ri sa që të mos jesh për punë, kështu shkon nga festa në festë, ha, pi dhe luan, dhe fillon studimet.
Vazhdon shkollën dhe luan me shokët e klasës pa patur më detyrime ndaj familjes dhe shoqërisë... deri sa bëhesh foshnje... dhe kur je në prag të 'orës X'... hyn atje ku e dimë të gjithë, dhe për 9 muaj vazhdon 'jetën' në një ambjent me temperaturë të kontrolluar dhe me të gjitha përkujdesjet e rastit.... deri sa largohesh nga kjo botë me kulmin e kënaqësisë që mund ta japë vetëm një... orgazëm.

Sikur të ishte kështu, edhe unë do të isha dakord me Zotin... ah sikur të ishte kështu.

25 gusht 2007

Politika

Një fëmijë pyet të jatin: baba, ç'është politika?
Dhe i jati u përpoq me anë të një shembulli që t'ja spiegonte:



Unë punoj dhe sjell paret në shtëpi.
Pra unë jam KAPITALISTI.

Mamaja administron të ardhurat dhe kujdeset për mbarëvajtjen e shtëpisë.
Dhe kështu, mamaja është QEVERIA.

Ti që je djali i madh për të cilin ne shqetësohemi, përfaqëson POPULLIN.

Motra jote e vockël, përfaqëson TË ARDHMEN E POPULLIT.

Ndërsa kamerierja që na pastron shtëpinë, përfaqëson KLASËN PUNËTORE.

E kuptove tani se ç'është Politika?!

Gjatë natës, djaloshit i del gjumi nga të qarat e motrës së vogël, ngrihet për ta pushuar dhe shikon se nga pelenat e zgjidhura kish dalë nevoja dhe e kishte përlyer deri në fyt.

Shkon në dhomën e gjumit që të thërriste mamanë, por ajo flinte një gjumë shumë të rëndë dhe nuk arriti që ta zgjonte.
As i jati nuk qe në shtrat dhe kështu shkon tek dhoma ku flinte shërbëtorja, dhe meqë dëgjonte zëra të çuditshëm, pa nga vrima e çelësit dhe shikon të jatin që po ja fuste kamerieres.

Fëmija kthehet në shtrat dhe po mendonte:

TANI E KUPTOVA SE Ç'ËSHTË POLITIKA:

1- KAPITALISTI ja fut KLASËS PUNËTORE
2- QEVERIA ja fut gjumë dhe as që do t'ja dijë se ç'bëhet
3- POPULLIN... NUK E DËGJON asnjeri
4- E ARDHMJA E ATDHEUT është zhytur në mut

.... Pah sa e qelbët qënkërka POLITIKA

23 gusht 2007

Rreth demokracisë liberale

Kam nja dy ditë që s'jam marrë me blogun dhe shikoj që diskutimi i mëparshëm pati gjetur pak a shumë të gjithë në një mëndje: Diçka duhet ndryshuar në mentalitetin e shqiptarëve... diçka që e kanë harruar ose që s'duan t'ja dinë më që dikur ka qënë pjesë e jona: morali dhe ndershmëria, gjë që më shtynte të bëja atë pyetjen hamletjane: edukimi apo ligji, ku me ligj, nënkuptoj zbatimin e dënimeve në nivele diktatoriale(sepse ligjet egzistojnë :( ).
Sepse për të arritur atë ndryshim , vetëm nëpërmjet njërës prej këtyre mënyrave mund të arrihet.
Por siç shihej edhe në artikullin e Blendit tek peshku pa ujë, 'opinionet' fluturonin në çdo anë me përjashtim të të dhënit një mendim për zgjidhjen e mundëshme.
Beni, ke të drejtë; sepse me edukim nuk nënkuptoja thjeshtë 'eduaktën', por edukim për respektimin e rregullave dhe ligjeve, të atyre rregullave dhe normave që rregullojnë bashkjetesën e qytetëruar dhe që tashmë ashtu siç thosh SantaM, kanë rënë në nivele më të ulëta se sa niveli i respektit ndaj ligjit që mund të kenë edhe vetë ata që janë brënda mureve të burgjeve.
Politika e 'të futmes' ose 'të hedhmes' mund të jetë edhe një shtysë që mund të rrisë ambicjet e njerëzve për të shkuar një shkallë më lart ose për të bërë një seleksion të të 'aftëve', por e parë në një perspektivë më të largët... ajo kthehet në psikologji dhe do të duhen me 100ndra vjet për ta ç'rrënjosur.
Tek peshku diskutohej(siç ndodh shpesh kur duan të ironizojnë me gjithçka të së shkuarës), rreth krijimit të "njeriut të ri", dhe me njerun e ri nuk nënkuptoj figurën e komunistit fanatik, i gatshëm që të lyhet me benxinë ose të mbushet me dinamit që të shkojë dhe të hidhet në erë në mes të 'kapitalistëve të flliqur', por nënkuptoj, figurën që shqiptari morri në ato vite: i arsimuar, i edukuar dhe i ndërgjegjësuar për të jetuar në shoqëri (dhe s'besoj se keni nevojë për histori se si qe ajo figurë para '44)
Prandaj Beni, më bëhet qejfi që tashmë ja di vlerën atij 'leksioni' që të dhe babai, sepse tashmë jam i bindur që edhe nëse s'do ta përsërisësh të njëjtin xhest tëk fëmijët e tu, mjaft që t'ja u tregosh si përrallë, një mësim do ta nxjerrin dhe ata.
Ata që e patën në 'gjak' edukatën dhe Edukimin atëhere, ata përsëri janë persona që kërkojnë që të mos shkelin në dërrasë të kalbur dhe ndoshta janë ata që vuajnë më tepër arrogancën e atyre që mburren me atë që: "sot ka ardhur dita e më të zotit", dhe me zotësi nuk nënkuptojnë kualifikimin ose punën e bërë, por thjesht, me zotësi nënkuptojnë aftësinë e përvetsimit të artit të "të futmes" dhe mashtrimit si dhe 'studimin' e të gjitha mënyrave dhe metodave për të bërë pare sa 'më kollaj' (dhe fatkeqësisht, kjo nuk i ndal edhe përpara xhestesh çnjerëzore si vjedhja, grabitja dhe deri në vrasje të tjetrit për 5 lek.)
Pothuajse shumica jonë që lexojmë në këtë blog, jetojmë jashtë , por kjo s'do të thotë se edhe ata që janë në Shqipëri nuk e kanë provuar, që, kur shikojmë mdonjë jashtë normales, nuk e egzagjeroj me shëmbullin e atij që hedh një letër për tokë, por pa tjetër, nëse shikojmë ndonjë që kalon në këmbë në autostradë ose ndonjë që hyp në pemët e parkut për të mbledhur lulet(dy shembuj banalë), të gjithë do ta shikonim të çuditur si një gjë të jashtëzakonshme dhe që neve as që do të na shkonte as ndër mënd që të bënim një gjë të tillë.
Është e vërtetë që jetojmë në një epokë ku korrupsioni dhe 'manovrat nën rrogoz' janë mjaft të njohura në gjithë botën, por kjo s'do të thotë që shqiptarët të mos marrin shembullin e më virtuozëve (më vjen ndërmënd Zvicra Gjermania Franca dhe vëndet skandinave), por JO që korrupsioni të shndërrohet në sistem (dhe aq më keq të përfshijë të gjitha nivelet jo vetëm të qeverisë, por edhe të popullit).
Shpeshherë më thonë Enverist: Enverit i duhet hequr kapelja qoftë dhe për EDUKIMIN që ju dha njerëzve (dhe nuk i hedh poshtë asnjërën prej metodave të përdorura: shkolla dhe kërbaçi), nuk bëj këtu një diskutim rreth komunizmit ose diktaturës së proletariatit të degjeneruara në 'flamur' për të mbuluar horlliqet e atyre që as që e dinin se ç'ishte komunizmo dhe diktatura e proletariatit, por përgjigjen e problemit që ngrinte Blendi tek artikulli i tij, e shikoj vetëm në një qeveri me një Enver (natyrisht pa pretenduar për rivendosjen e komunizmit, larg ideollogjive) në gjëndje që të rivendoste dhe një herë RREGULLIN dhe respektimin e ligjeve.
Kjo të paktën do të ishte përgjigjja ime.

21 gusht 2007

Edukimi apo Ligji?

Frika e ruan vreshtin...?!
ligji apo Maliqi...?
diktatura apo demokracia?
edukata civile apo frika nga 'ligji' ?

Është kollaj të bëjmë si 'specialistë' në përdorimin e fjalëve të stërthëna, është kollaj që të quash të gabuar gjithçka që la sistemi i kaluar sepse ai 'dështoi'...
Është vështirë që të gjesh një rrugë më të mirë të mundëshme se EDUKIMI ME NDJENJËN CIVIKE/qytetare të njerëzve (quajeni njeriu i ri po deshët).
S'ka ligj dhe polici që mund të kontrollojë dhe të detyrojë njerëzit, që të bëjnë atë që ata kanë vendosur të bëjnë.
Mënyra e vetme që ata të mos bëjnë 'shkelje', është EDUKIMI....... s'ka rëndësi se kush e bën këtë edukim; feja, ideollogjija, boyscautat apo shembujt e qytetërimeve të tjera.
Por në rradhe të parë këtë EDUKIM, duhet ta japë me SHEMBULLIN e saj qeveria dhe parlamenti.
Nuk mund të pretendohet që të krijosh një shoqëri të pastërt kur shembujt që ju ofrohen janë vetëm korrupsion dhe pazarllëk i vazhdueshëm për të ruajtur përjetësisht një vënd në pushtet.

09 gusht 2007

Besimi dhe arsyeja

Ashtu si e vërteta është relative dhe shikohet o pranohet si e tillë nga shumë persona por për të njëjtat arësye mund të hidhet poshtë nga shumë të tjerë (sepse varet gjithmonë nga sistemi i referimit), po ashtu edhe arsyeja dhe besimi nuk mund të gjykohen në bazë eksperimentesh.
E bardha ose e zeza janë ngjyra, dhe të tilla për shumë prej nesh, por për një daltonik ose për një që studion optikën... janë gjëra krejt të ndryshme .

Kjo varet dhe nga 'burimet' prej të cilave vijnë dhe zhvillohen ato: Besimi është më tepër ndjenjë... vjen nga zemra, o e ke o s'e ke ç'do tentativë nga të tjerët për ta denigruar ose ndryshuar është e pafuqishme (provoni ti thoni ndonjë të dashuruari , sidomos pasi e dashura i ka lënë takim për herë të parë, që ajo ndjenjë që ai provon është ëndërr ose pa baza shkencore :)
Po ashtu edhe arsyeja, që 'vjen' nga truri... bën të sajën eksperiencën dhe përvojën e njerëzimit, arritjet e shkencës dhe teknikës, eksperiencën e çarlatanëve që paraqiteshin si magjistarë dhe të demaskuar për truket e tyre, dhe si përfundim gjithçka që ka të bëjë me fenë ose me misterin, është diçka që 'pret' që të spiegohet... është thjesht çështje kohe për ti dhënë një përgjigje shkencërisht.

Ashtu si ndjenjat dhe arsyeja i kanë drejtuar njerëzit në jetën e tyre, po ashtu edhe besimi dhe arsyeja duhet të bashkjetojnë dhe të japin kontributin e tyre në rritjen e nivelit material dhe shpirtëror të jetës së njerëzve, ku shkenca dhe feja në pikat e përbashkëta ,ndihma e shpejtë në mjeksi p.sh, por edhe në shumë fusha të tjera ku arsyeja dhe feja kanë të njëjtin qëllim: Paqja, lumturia, harmonia, sepse për shumë prej nesh, me zemër dhe me tru jemi për realizimin e këtyre koncepteve.
Sot është e vështirë që të gjesh një person që të jetë besimtar dhe të mos besojë tek shkenca (dhe s'mund të thuhet e njëjta gjë për dikë që beson vetëm tek shkenca që të besojë edhe në Zot)
Besimtarët , duke filluar që kohë më parë (nga Galileu p.sh) besojnë tek shkenca, sepse ajo arrin të demostrojë me prova atë që ajo thotë, dhe nëse një teori shkencore del si e pabazë, del sepse një e vërtetë tjetër shkencore e ka hedhur poshtë.Feja nuk mund të përballet në këtë aspekt me shkencën, sepse provat e fesë janë të pademostrueshme dhe besohen vetëm për besim në fe.
Fakti që shkenca bazohet tek arsyeja dhe feja tek besimi (ose që:shkenca thotë që bota është krijuar vetë ndërsa feja nga Zoti), në stadin aktual janë vetëm opinione, të barazvlefshëm për sa mund të bindin dikë që është i painfluencuar nga njëra ose tjetra (provoni ti spiegoni Tarzanit se kush e krijoi botën... për të asgjë s'ndryshon), por.... kur këto 'opinione' pranohen, janë në gjëndje të shndërrojnë rrjedhën e historisë.

- Nëse njerëzit akoma sot vazhdojnë të pyesin: Kush jam, nga vij dhe ku po shkoj?, do të thotë që o feja s'është në gjëndje ti kënaqë o shkenca s'arrin t'ju japë përgjigje.
Sepse përgjigjet e vetme deri më sot , atyre pyetjeve ja ka dhenë feja dhe shkenca... dhe ndërmjet tyre filozofia që mund të konsiderohet si përgjigje fetare e laiçizuar.
Njerëzit shtyhen të bëjnë pyetje të tilla kur gjënden në gjëndje të mjerueshme materiale ose shpirtërore (varfëri, sëmundje) dhe atje ku padrejtësia, shtypja, shfrytëzimi, skllavërimi kanë arritur 'atje ku s'mban më', njerëzimi ka gjetur zgjidhje dhe përgjigje ndaj tyre, ashtu si shkenca ka marrë shtysën prej po atyre nevojave.

19 korrik 2007

Si e mendoj unë

Koment i bërë tek peshkupaujë, por që desha ta diskutoja dhe këtu me ju:


http://www.peshkupauje.com/harrimi/2007/01/07/

Për të ecur përpara, s’është e thënë që duhet medoemos të shkatërrosh dhe të djegësh gjithçka nga e kaluara, sepse ndodh që bashkë me pelenat, të flakësh dhe fëmijën nganjëherë.
“Revolucioni Radikal” që propozonte Labi, unë e nënkuptoj edhe nëpërmjet mesazhit të artikullit të cituar më sipër, por kjo do të ndodhë, kur JU (dhe prandaj e kisha me Blendin në fillim), të mos merreni akoma me “luftë klasash”(për sa kohë njerëzit do ta vuajnë ‘biografinë’ në Shqipëri??).
Dhe kur them JU, pretendoj që kur të shkoni në parlament (kushdo nga djemtë dhe vajzat e reja), ti vërë detyrë vehtes, që më tepër se të ndryshojnë ligjin elektoral, të nxjerrin një ligj, ku të mos pranohen në jetën politike/drejtuese të gjithë ata që kanë qënë në parlamentin Shqiptar gjatë periudhës së tranzicionit , ku shpresoj që ajo periudhë të përfundojë, me zgjedhjen e njërëzve si ju atje (në parlament).

Përse e kam thënë dhe vazhdoj ta them këtë mendim?
Sepse:
- Përsa i përket ‘harrimit’: akuzimi i vazhdueshëm i prejardhjes së tjetrit, nuk ka më vlerat e ‘kulakut’ të djeshëm dhe njerëzit tashmë bëjnë “klasifikime” në bazë të epiteteve që politikanët ose opinionistët (përfshi Blendin) japin ndaj të tjerëve, dhe harrojnë të gjykojnë se ç’bën ose ç’mund të bëjë ai person… gjë që po ti përsëritet gjithnjë e më shpesh atij personi, detyrimisht e largon nga ‘aktiviteti’ i tij serioz.

-Përsa i përket ligjit që : të mos pranohen….
sepse shumë prej politikanëve në Shqipëri, këmbëngulin që të mbijetojnë në politikë, për të fshehur ‘hijet’(skeletët) që kanë në dollap…… dhe nëse atyre ju thuhet që DO HARROHENI (në kuptimin që askush s’do shikojë se ç’është bërë gjatë aktivitetit të tyre), atëhere dhe ata do të iknin më të qetë për të ngrënë ato që kanë vënë mënjanë në plazhet e Greqisë ose të Malit të Zi.

Pra ideja dhe propozimi im, është diçka ndërmjet revolucionit të vërtetë (eliminimit të të gjithë fajtorëve) dhe rrugës parlamentare (vazhdimit të diskutimit për të ardhmen e Shqipërisë, me ata që e kishin në dorë, por s'arritën të bënin gjë... për të mos thënë që bënë më keq.

15 qershor 2007

Blasfemi (ose në kufinjtë e saj)

Ndokush ishte demokrat.

A kam qënë demokrat?
Ëëë??
Më pëlqejnë kur më pyesin. Doni të dini se a kam qënë demokrat?
Jo?
Më në fund, askujt s'i bije më ndërmënd ky muhabet, të gjithë kërkojnë të fshihen dhe asnjëherë nuk i sqarojnë gjërat.
A kam qënë demokrat?
A ka patur demokratë??
Po kishte demokratë...

Ndokush ishte demokrat sepse:

- Është rritur në Mamurras.
- mamaja ishte
- shikonte Italinë si të ardhmen dhe Amerikën si parajsën mbi tokë.
- ndihej vetëm
- kinemaja, teatri, literatura... gjithçka e kërkonte.
- "historia është nga ana jonë"
- ndokush ja kishte thënë
- ndokush s'ja kishte thënë të gjitha
- ndokush sepse më parë qe komunist
- ndokush sepse besonte Saliun
- ndokush nuk besonte më Ramizin
- ndokush se donte të bëhej i pasur
- ndokush ngaqë ishte pa zot kishte nevojë për nj të tillë
- ndokush sepse ëndërronte që të bëhej politikan
- ndokush sepse s'donte që të ngelej punëtor
- ndokush sepse donte një rrogë më të lartë
- ndokush sepse shikonte që lufta e klasave po shuhej
- ndokush thjesht për inat të prindërve
- ndokush thjesht për t'i bërë qejfin shoqërisë
- ndokush vetëm se i pëlqenin kanalet e huaja ne Tv
- ndokush për modë
- ndokush për prinçip
- ndokush se qe i persekutuar
- ndokush sepse donte që të shikonte gjithçka të privatizuar
- ndokush sepse e kishte marrë RD si Bibla sipas Saliut
- ndokush sepse kujtonte se 90% ishin të persekutuar
- ndokush sepse kujtonte se kish të drejtë të ishte më demokrat se të tjerët.
- ndokush sepse tashme ishte dhe Partia Demokratike
- ndokush sepse s'kishte alterantivë tjetër
- ndokush sepse kujtonte se më keq se ne qe vetëm Uganda
- ndokush sepse s'duronte që të shikonte të njëjtën qeveri për 40 vjet të tjera.
- ndokush sepse miqtë e tij ishin demokratë
- ndokush sepse kundërshtarët e tij ishin demokratë
- ndokush sepse kujtonte se ishte por që ishte diçka krejt tjetër
- ndokush sepse s'besonte më që lumturia mund të arrihej për të gjithë
- ndokush sepse kërkonte vetëm lumturinë personale
- ndokush sepse kerkonte nje shtytje të re për të ecur përpara,
- ndokush sepse donte që të ndërronte përditë,
- ndokush sepse ndjente nevojën për një moral tjetër
- ndokush sepse ëndërronte që të ishte njeriu i ri
- ndokush sepse s'donte që të ishte njeriu i ri

Nostalgji?
Jo. Dhe s'më vjen keq.
Ndoshta edhe atëhere, shumë prej nesh vunë puplat dhe hapën krahët pa qënë në gjëndje që të fluturojnë... si pulëbardha "ipotetike".

Po tani??
Tani jetojmë akoma të dyzuar, nga njëra anë si njerëz që vazhdojnë të jetojnë egzistencën e përditshme të tyre dhe nga ana tjetër pulëbardha, pa as dhe më të voglën dëshirë për të fluturuar, sepse tashmë dhe ëndërra është zbehur.

Dy mjerime në të njëjtin trup.

04 maj 2007

Zija

Perse te qajme?? Qajne makinat kur vdesin???
Pas nje vdekjeje...
Dikur ishte gjithe fshati ne zi....
Zija e fshatit u harrua.
Qe dhe zija e shtepise... edhe ajo u harrua........
Pak nga pak do harrojme edhe Zine dhe keqardhjen :(.

27 prill 2007

Dilema

kerkoni te jeni te sinqerte.........

1)supozoni sikur po parkexhoni makinen tuaj,dhe padashje perplaseni me makinen e komshise dhe shokut tuaj me te mire.

ne kete rast:
a-ben sikur s'ka ndodhur gje dhe largoheni(meqe nuk ju pa njeri)
b-shkoni tek shoku juaj dhe tregoheni i gatshem qe te paguani demin.

2)mbasi shoku juaj shkon tek karrocieri(mekaniku) dhe vlereson demin,vjen dhe ju thote qe :demi mund te riparohet me 250 euro.

ne kete rast:

a-jane shume per ju,dhe pergatisni letrat per asikuracionin
b-megjithese ju duket nje cike si shume,pranoni qe te paguani,dhe keshtu shoku juaj mund ta riparoje makinen,pa pritur rimborson e asikurazionit.

3)mbas 5 minutash qe i keni dhene paret shokut tuaj,fillon nje stuhi shume e forte,dhe ju per tu mbrojtur nga era,strehoheni tek nje bar perballe pallatit tuaj.Nje rrufe bije mbi nje peme,dhe kur thyhet pema,bije mbi makinen e shokut tuaj,duke e bere ate te paperdorshme.
Dhe shoku juaj,ju thote qe tashme si ngelej tjeter,por do ta hidhte ate makine ne "varreze"

ne kete rast:

a-i kerkoni shokut tuaj qe t'ju ktheje leket qe sapo i keni dhene per riparimin e makines.
b-jo,ato leke i takonin dhe s'ka kuptim qe t'ja kerkoj me.

30 mars 2007

Lenin

26 mars 2007

Ben mire te shikosh punen tende

Nje kale i lodhur shume,u shtri ne oborr dhe s'levizte me.Fshatari therriti veterinerin,i cili pasi e vizitoi i thote:
"keto jane raste te vecanta,e vetmja gje qe mund te bej,po te jap keto ilace,po s'i bene efekt edhe keto....mbas tre ditesh duhet ta vrasim".

Derrkuci degjoi muhabetin dhe vajti me vrap te kali dhe i thote:
"cohu,se perndryshe do te te vrasin"
Por kali as qe i pergjigjet dhe kthen koken nga ana tjeter.

diten e dyte,veterineri i jep perseri ilacet kalit,dhe i thote fshatarit:
"nuk reagon,me duket se s'na ngelet gje tjeter,por te presim deri neser...dhe po s'reagoi,do ta vrasim".
Perseri derrkuci i shqetesuar vrapoi tek kali dhe po i lutej:
"cohu,cohu...perndryshe do perfundosh shume keq".
por kali hic,as qe levizi nga vendi.

Diten e trete,kur e pa qe kali s'kishte levizur fare,veterineri i thote fshatarit:"me sill pushken:i ka ardhur ora te shkretit kale"
Derrkuci i tmerruar vrapon tek kali dhe i deshperuar i lutej me lote ne sy:
"te lutem cohu,eshte hera e fundit qe po te lutem,sepse po vijne me pushke per te te vrare!!!
Kali kur shikon veterinerin me pushke ne dore qe po i afrohej,e besoi derrkucin dhe u cua e filloi te vraponte dhe te hidhej neper oborr,kalonte pengesat dhe gardhin sikur te ishte nje kale cirku....

Fshatari i lumtur ju drejtua veterinerit:
"faleminderit!! Je me te vertete i madh,bere nje mrekulli!Prandaj duhet t'a festojmeeeeee:shpejt.........,te therrim derrkucin(!!!!)

Morali i perralles:SHIKO PUNEN TENDE(fatti i ca22i tuoi )

18 mars 2007

Ulerima ne heshtje

Nje dite,nje filozof indjan ju beri kete pyetje dishepujve te tij: "Perse njerezit bertasin kur jane te zemeruar?"

"Bertasin se jane nevrikosur" u pergjigj njeri prej tyre.

"Po perse te bertase kur personi tjeter eshte aty perballe?,ju kthye filozofi.

"Bertasin qe personi tjeter t'i degjoje" replikoi nje tjeter dishepull.

Dhe filozofi ju drejtua me nje tjeter pyetje:"Atehere s'eshte e mundur qe te flase me ze te ulet?"

U dhane pergjigje te ndryshme,por asnjera s'e kenaqi plakun.
"Fakti qe keta dy persona jane te zemeruar me njeritjetrin do te thote qe zemrat e tyre jane larguar shume nga njera tjetra.Per te mbuluar kete distance ,ke nevoje qe te bertasesh qe te degjohesh.Dhe sa me te zemeruar qe te jene,aq me teper do te bertasin e ulerasin per te degjuar njeritjetrin.

Nga ana tjeter,c'ndodh me dy persona te dashuruar? Ata nuk bertasin,flasin me peshperima,e perse? Sepse zemrat e tyra jane shume afer njera me tjetren,dhe nganjehere kur zemrat jane shume afer dhe dashuria eshte nje dashuri e vertete,s'ke nevoje as te peshperisesh,mjafton shikimi.

Dhe filozofi perfundoi duke thene: "kur diskutoni mos lejoni qe zemrat tuaja te largohen,mos thoni fjale qe mund t'ju largojne me teper,sepse do arrije nje dite qe distanca do te jete e tille qe zemrat s'do te gjejne me rrugen per t'u kthyer."


Mahatma Gandi

11 mars 2007

Realiste apo enderrimtare

Nje dite enderra dhe realiteti u takuan ne rruge dhe u shprehen pothuajse njekohesisht:"Nuk ngjajme fare me njeritjetrin,si ka mundesi qe njerezit te na ngaterrojne kaq shpesh??"

Dy te tjere qe po kalonin aty prane,hyne ne muhabet dhe thane:"merita ose faji ,qe ju ngaterrojne aq shpesh, eshte i yni"
"Po ju kush jeni?"-pyeten enderra dhe realiteti

-"Jemi dhimbja dhe
kenaqesia .
A keni degjuar ndonjehere per ndonje qe te enderroje nje jete me dhimbje ose te synoje per nje realitet pa kenaqesi??

"kurre!",u pergjigjen enderra dhe realiteti

"Po mua,me harroni... nuk jam une ajo qe mbeshtes dhe nxis c'do enderr??"-u degjua nje ze kumbues

Te gjithe po shikonin te habitur se kush ishte ajo qe po fliste...
"Jam Shpresa "-u pergjigj zeri kumbues

Nderkohe u degjua nje ze burreror:"Por pa mua qe jam :Guximi,askush s'do te mundte te transformonte nje enderr ne realitet".

"Sidomos po nuk nderhyra une"-nderhyri nje ze tjeter,"une qe transformoj enderrat dhe modifikoj realitetin"

enderra,realiteti,dhimbja , kenaqesia, Shpresa dhe Guximi,e njohen menjehere ate ze....
Ishte Iluzioni
"Nuk e dine qe eshte merita ime,qe,enderra eshte realitet dhe realiteti eshte nje enderr",dhe nuk u shpreh me ze te larte,sepse megjithese ishte e verteta....askush nuk do ta besonte.