Oxhaku dhe shiu

Fluturime të fantazisë në një mbasdite me shi, duke ëndërruar të qënit pranë vatrës duke soditur shiun që s'di të mbarojë.......


Në dimrin e vetëm si varr
Një salsiçe pranë zjarrit ka marrë
Për pak intimitet dhe për t’mos u trashur
Pjeshkën e tij (saj) të dashur

U bëfsha hi e dëborë
Po s’të hoqa lëkurët me dorë
Thotë salsiçja e eksituar
Pjeshën duke e ledhatuar

Dhe pjeshka si puhizë dridhet
Dhe në krahët e salsiçes hidhet
dhe të dy pranë zjarrit përpiqen
dhe të dy pranë vatrës gati digjen

Dhe përzhitet kjo natë e ndrojtur
Salsiçja me pjeshkën duke lojtur
Dhe kalon me ngrotësi e përqafime
Të paça o pjeshkëza ime.


Po ju si do ta ëndërronit të kaluarit e një dite me shi, të mbyllur brënda pranë zjarrit të oxhakut??

Parajsa e humbur

Parajsa e humbur për një emigrant, është atdheu i tij!

qe kjo një nga shprehjet e lexuara në libër, që mjaft mirë mund të sintetizo nte gjithçka që në atë shkruhej

Sapo më erdhi në dorë "Ëndërrat e thyera", një roman i shkurtër i shkruajtur prej mikut tim Erjon Selmani, në të cilin përshkruhet ODISEJA e një emigranti, peripecitë dhe vuajtjet e një njeriu në kërkim të "Parajsës", parajsë që herë herë merrte format e një shisheje me ujë dhe herë të tjera formën e një shtrati dhe një pjate të ngrohtë.
JO, autori nuk ka përdorur një penë romantike dhe qaramane në përshkrimin e peripecive, nuk ka patur kohë që të tregonte ngjyrat e paesazheve dhe karakteret e personazheve, me ftohtësinë dhe shpejtësinë e të shkruar, të fut në 'udhëtimin' e tij dhe të bën pjestar të vuajtjeve, 'gëzimeve' dhe aventurave të tija.

E lexova me një frymë, i shkruajtur thjesht, pa fjalët e 'mëdha' që shpeshherë e bëjnë të mërzitshëm leximin, rrëfenjës i kujdeshëm i ndjenjave dhe emocioneve që përmbysnin shpirtin e atij emigranti pa parajsë.

Faleminderit Erion!
Dhe rrugë të mbarë!( këtë herë në rrugën e shkrimeve)

In fuga attraverso il mare dall’Albania di Hoxha

"La cosa peggiore che poteva capitare a un albanese degli anni passati - quelli del più duro regime sovietico al di là dell’Adriatico - era il deficit. Se eri il gestore di un negozio (di proprietà ovviamente statale) e i controllori trovavano qualche ammanco nei conti dell’esercizio, il destino era segnato: impiccagione sulla pubblica piazza. La sentenza era immediata e per lo sventurato non c’era posto nemmeno nel cimitero della città: il corpo veniva dato ai cani. È questo quanto accade al padre del giovane protagonista senza nome del libro di Ron Kubati Il buio del mare (Giunti, pagg. 120, euro 12.50). ..."

Ja një Vorps* tjetër,edhe ky, (bir i një familje intelektualësh sipas artikullit) kujtohet pas 20 vjetësh që të bëjë histori.

Fraza e mësipërme është marrë në një artikull tek giornale.it.
Sipas paraqitjes që i bëhej librit, më erdhi keq që nuk kishte shtuar se ai mezi kishte shpëtuar pa u ngrënë nga komunistët (besoj se do të ishte më me efekt).
Në fillim e kuptova që e thoshte vetëm në mënyrë figurative që:Po të ngeleshe defiçit në dyqanin ku punoje, të varnin në mes të sheshit(dhe aq më tepër , as në varreza s'kishe vënd, por të hidhnin si ushqim për qentë), por më duket se gjithçka ishte shkruajtur ashtu siç thuhej (!!!)
Harron autori që, një herë e një kohë ,vjedhja konsiderohej VJEDHJE dhe vetëm sot mund të duket çudi se si mund të hiqet nga puna një shitës që ka dalë defiçit(magari të ishin ato rregulla sot, për të pastruar parlamentin dhe qeveritë, nga ata që vjedhin dhe që s'janë në gjëndje të bëjnë siç duhet punën e tyre.
Ai artikull mbyllet me fjalët:Nell’ultima pagina un lampo di luce finalmente compare in questa che è in tutto e per tutto una «fiaba nera», la sola in grado di descrivere con efficacia lo spietato regime di Enver Hoxha.
Pra:Në faqen e fundit një rreze drite shfaqet në atë që është katërcipërisht një "përrallë e zezë", e vetmja në gjëndje që të përshkruajë saktësisht rregjimin e pamëshirshëm të Enver Hoxhës.(edhe këtu, më duket se po të kishte shtuar dhe pakot e kafes që Nexhmija merrte pa tollon, do ta kishte "nxirë" akoma më tepër)


*Vorpsi- për ata që kanë ndjekur komentet, e dinë se si e mendoj për këta shkrimtarucë që kanë jetuar si veshka në mes të dhjamit, dhe tani kujtohen që të bëjnë "histori" të përzierë me fantazitë e tyre erotike

Anima libera

Ho lasciato l'anima
uscire dal mio corpo,
e andata verso la musica,
ad odorare la fragranza dei boschi,
a cogliere l'essenza della vita....
E ritornata più leggera
ripulita da ogni affanno.

Shqiperimi:

E lashe shpirtin
te dale nga trupi im,
shkoi drejt muzikes ,
tek nuhaste aromen e pyjeve
mblidhte esencen e jetes...
U rikthye me i lehte
i pastruar nga c'do dhimbje

Si ju duket??

P.s:Nuk eshte e imja...
Me erdhi ndermend shkrimi tek sapere aude dhe instiktivisht i mora doren ne doren time dhe po veshtroja gishterinjte: treguesi, shume me i gjate se gishti i unazes... dhe une qe mendoja se matematika ishte nje prirje e autorit.

Te fluturosh

Nje enderr si ajo
ta rishoh me s'besoj
ku duart dhe faqet
blu, i beja me boje

Era papritur me rremben
e ne krahet e saj me tund
dhe keshtu filloj e fluturoj
ne qiellin e pafund.

Fluturoja, hej hej
kendoja hej hej hej hej
ne blu me blu i bere me boje
i lumtur qe atje lart qendroj.

E i lumtur fluturoja
me lart se dielli, akoma me tej
ndersa bota atje poshte zvogelohet
e me nuk e gjej
vibrimet e nje melodije hyjnore
ne trup ndjej
===
por enderrat shuhen
kur dita naten fillon e cjerr
ato tek iken, hena,
me vehte i merr.

Por une vazhdoj te enderroj
tek shoh syte e tu
qe si qiell plot yje
jane blu e me blu

E i lumtur vazhdoj fluturimin
me lart se dielli e akoma me tej
ndersa boten qe zvogelohet...
ne syte e tu gjej
zerin tend engjellor ,me zemer e ndjej.

Fluturoja hej hej
kendoja hej hej hej hej
ne blu i lyer me blu
i lumtur qe ndodhem ketu.

Shqiperoi Edrus

Thjeshtesi ne Alpe

Autostrada gjarperon neper luginat e Apeninit Tosko-Emilian, dhe per shkak te ketij konfiguracioni qellonte qe drejtimi te ndryshonte shpeshhere dhe te njejten faqe mali t'a shikoje nga kendveshtrime te ndryshme.
Te qenit ne kolone dhe levizja me shpejtesine e nje biciklete kesaj here s'me bente nervoz,ajri i pastert, flladi i lehte, era e malit dhe paesazhi plot me ngjyra me benin te ndihesha pothuajse i kenaqur.
Te ecurit me nje shpejtesi te tille s'te lejonte qe te beje gje tjeter vecse te shijoje kenaqesite e paesazhit, sepse nese do te ecej me shpejtesi normale, as qe te bije ndermend qe te shikosh panoramen, ndersa per shpejtesi me te vogela fillojne e dalin revistat dhe vihen mbi timon, per te arritur ne nxjerrjen e librave kur trafiku eshte i bllokuar.
Per nje cast ndalojme,hedh nje sy drejt qoshes se librave dhe kerkoj qe te kap ndonjerin thjeshte per tu engledisur... jo, Jack London (Zanna bianca) mund te rrije, eshte rilexuar tashme ne shume versione te shqipes dhe italishtes.
Kolona fillon e leviz, dhe eshte per t'u habitur qe ajo mase mendjemedhenjsh, ndoshta per shkak te llogarise bankare, ndoshta per shkak te erudicionit te tyre takohet ne te njejtin mal me njerez po aq nevrike (dhe ketu aresyet mund te jene shume shume me te larmishme),dhe shikon qe me te vertete mali i ben njerezit me te respektueshem, me te afrueshem, i ben qe te zbresin ne shkallen me njerezore, me nje thjeshtesi te tille ashtu sic mund te jete Thjeshtesia ne Alpe.

Dhe mendja s'kish si te mos fluturonte tek Alpet.
Me po aq 'egersi' mendimet ngelin ne Alpe edhe kur kthehem ne shtepi dhe kur sapo me jepet mundesia ulem ne divan dhe marr kompiuterin perpara dhe filloj e lexoj posten.... Nga rreza e malit, atje ku dielli reflektohej mbi mermerin e lapidarit te nje partizani, era e malit, Jack London, Kumanova si dhe shume vogelsira te tjera te paperfillshme qe mund t'i fshija dhe pa lexuar.
Po, me iku nga mendja era e malit, jo se e harrova, jo ngaqe dhe s'e prisja edhe pse ishte ere mali nga Tirana, por ngaqe vargjet e shkruara mbi mermerin e lapidarit prej partizanit dhe ndoshta rrezatimet qe vinin prej tij me kishin larguar nje cike ujkonjen e bardhe.... e shikoja te trishtuar dhe te fshehur nga syte e njerezve atje ne pyllin ne mal tek kerkonte qe te perplasej me ftohtesine e mermerit.... me vinte keq qe kjo perplasje te ndodhte kaq panatyrshem, do te doja qe t'a kisha prane, dhe megjithese ujkonje, t'a perkedhelja dhe t'i keshilloja qe te rrinte larg rreziqeve te njeriut (dhe aq me teper prej atyre te mermerit), do te doja qe ti thoja: vieni piccola Zanna bianca, dhe te luajme ashtu sic luhej nje here e nje kohe, te luajme pa kokecarje, pa nervat e femijeve te llastuar, me gezimin dhe lumturine qe keto dite i shtohen jetes tone, ashtu thjesht...... si ne Alpe.

Fluturaket

Heshtja e nates filloi te thyhej nga cicerima e zogjve qe me rrezet e para te drites dhe kenga e tyre degjohej, degjohej dhe hynte prepotente nga dritarja gjysem e hapur per te nderprere per pak caste gjullurdine e zerave qe qe prej shume oresh tashme me vinin nepermjet kompiuterit.
Ndihej dhe era e luleve, por jo, kenga e zogjve me kokfortesine dhe arrogancen e natyres fluturake, perdhunon pa meshire mendimet e mija po aq fluturake ne keto caste, dhe me po aq arrogance me conin larg … larg … larg.

Me kujtohet si sot, ishim nje grup femijesh si gjithe femijet e gjithe botes qe ju pelqejne te gjejne njeri tjetrin dhe te luajne pa e vrare mendjen ……

Po, ishim kokforte. Kush me shume dhe kush me pak, ishim kokforte njelloj.
Se nese fizikisht s’mund te ishim njelloj dhe akoma degjoheshin shprehje si: ”Ohuu ai eshte ne klase te katert dhe une jam ne te dyten”, kur vinte puna qe te hidheshim nga shkembi ne lume, mbizoteronte kryenecesia qe mposhtete c’do lloj frike, dhe kete jo vetem kur hidheshim ne lume qe ne fund te fundit do binim ne uje, por edhe kur ne pallatet ne ndertim, mjaft te gjendj nje grumbull me rere atje poshte dhe te ‘cmendurit’ te tregonin aftesite e tyre duke u hedhur nga kati i dyte ose i trete.
Shikoj dhe me vijne ndermend shoket dhe shoqet e lojerave, qe beheshin me turp kur ju gjenim vjershat e hedhura ne copeza letrash dhe me buzeqeshje dhe shikime camarroke, pa folur shprehnim mirekuptimin dhe komplicitetin tone, komplicitet qe nenkuptonte ruajtjen e sekretit, te atij sekreti qe po te dilte do te mund te ngjallte qindra zera te tjere qe as qe do e kishin kuptuar se c’kishin lexuar ne ato rrjeshta, dhe jo se kjo ne fund te fundit do ndryshonte gje ne ate se si ne i shikonim dhe i mendonim gjerat.

S’kishte smire ose zili per gjera qe i benim te gjithe se bashku, por, pse ta fsheh,ndjeja nje turbullim kur shikoja nje buzeqeshje nen buze te njerit prej tyre … dhe ate buzeqeshje (ndoshta isha i fiksuar une) e kontrolloja dhe e shikoja sa here qe ndonjeri nga ne kerkonte te tregohej brilliant dhe i zgjuar me zgjidhjen e menjehereshme te problemave dhe gje e gjezave …… dhe ndihesha si fajtor me krenarine dhe per ate shperthim entuziazmi nga ana ime kur shikoja ate buzeqeshje.
Jo, jo, s’kishte percmim ne ate buzeqeshje, por qe lehtesia c’armatuese me te cilen ai arrinte te gjente zgjidhjen para te gjitheve dhe priste pergjigjen e ndonjerit prej nesh, qe nganjehere me ngrinte nervat, nerva qe as me kalonin ndermend kur e shikoja qe me shihte I cuditur qe s’gjeja pergjigjen e duhur ndonjehere, se ne fund te fundit s’eshte se do behesha qatip (sic me thosh gjyshja) dhe se duhet ti dija qe te gjitha.
…E doja, e konsideroja dhe me te afert se shoket e tjere qe me gjendeshin gjithmone ne krah ne zenkat e femijerise ashtu sic doja dhe te parin shok te lagjes, qe leshonte batutat e tij te holla dhe mjaft ironike, dhe nepermjet shumkuptimishit te batutave te tij, fshihte friken se mos hante dru nga me harbutet, gje qe per fat te keq duke u rritur e bente nepermjet lakonizmit, lakonizem qe arrin shkallen siperore me pergjigjet e tij acaruese dhe njekohesisht funksionale, por qe gjithsesi jane dhe vazhdojne te mbeten njerrokeshe.
Mjaft, djelli ka filluar te leshoje rrezet e para, dal nga dera dhe shikoj zogjte ne peme.

Shikoj deget e kryqezuara te ullirit te sapombjelle perballe shtepise, dhe me hipi nje deshire e cmendur qe te keusja degen e ullirit tim te dashur per te bere nje pale llastiqe.